Μάικλ Φασμπέντερ ΧΩΡΙΖΟΥΜΕ

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on email

Ψάχνεις τα καινούργια σου γυαλιά και έχεις φάει όλο τον κόσμο, στο αμάξι, σε τσάντες, στο ψυγείο, στον λέβητα… τίποτα, άφαντα – τα κλαις “άχου κ δεν τα χάρηκα, άχου κ βασικά ήταν δώρο, σιγά μη έδινα εγώ τόσα λεφτά για γυαλιά, εδώ δεν έχουμε μαντήλι για να κλάψουμε, σιγά μην έδινα ένα διακοσάρι για γυαλιά” και άλλα τέτοια σπαραξικάρδια.

Στρογγυλοκάθεσαι ΣΠΛΑΑΑΑΑΑΑΑΤ στον καναπέ, για να θρηνήσεις με την ησυχία σου, επειδή όρθια κουράζεσαι να σπαράζεις, τρως κι ένα τοστάκι με καπνιστή γαλοπουλίτσα όσο τα δάκρυα χαρακώνουν τα (εξωτικά η αλήθεια είναι) ζυγωματικά σου. Ένα παράξενο πράμα ρε φίλε, σε όλους κόβεται η όρεξη όταν στεναχωριούνται, σε σένα ανοίγει διάπλατα, θα φας και λίγη λέμονπάι μετά, αχχχχ πάνε τα γυαλάκιαααααα, ας κάτσω είπαμε στον καναπέ.

Πρώτα ακούς το κραααααααααακ, μετά νιώθεις τον πόνο. Κομματάκια κρυσταλλάκια καρφώνονται στο κωλί σου, νταξ τα βρήκες τα γυαλιά σου, στον καναπέ ήταν, μπορείς να πεθάνεις από αιμορραγία ήσυχη πλέον. ΤΑ ΒΡΗΚΕΣ.

Έχουν περάσει από τα χέρια και τα μάτια σου εκατομμύρια ζευγάρια γυαλιά. Κανένα δεν στέριωσε. Τόσα λεφτά χαμένα ρε φίλε. Δεν υπάρχει μαγαζί που να πήγες να κάτσεις να φας ή να ρημαδοπιείς έναν καφέ, που να μην τους έχεις φιλοδωρήσει και με ένα ζευγάρι γυαλιά. Αλλά πρόσεξε! Μόνο εκείνα τα μαγαζιά που είναι μακριά και πας σπάνια, μόνο εκεί ξεχνάς γυαλιά, ποτέ στο σουβλατζίδικο της γειτονιάς σου ας πούμε, που μπορείς να τους πάρεις τηλέφωνο και να τους πεις “έλα μαν μου, εγώ είμαι, ναι ξέρω πως μόλις έφυγα από το μαγαζί σου, να σου πω, στείλε το παιδί με το μηχανάκι να μου φέρει τα γυαλιά μου που ξέχασα στο τραπέζι που καθόμουν. Και μια σκεπαστή, γιατί μου άνοιξε η όρεξη μέχρι να φτάσω σπίτι.” Όχι. Ποτέ αυτό. Γυαλιά θα ξεχάσεις στο Καστελόριζο, στα Κουφονήσια, στην Κομοτηνή, στη Βαρυμπόμπη – και όλα αυτά, ενώ εσύ μένεις Σεπόλια, ξέρωγω.

Επίσης, σε σπίτια φίλων. Όχι στου γείτονα, στο δίπλα σπίτι, αλλά στο σπίτι του πρώην σου, ας πούμε. Χωρίζεις με το γκομενάκι, κάνεις ΕΠΙΚΗ ΕΞΟΔΟ, τύπου “ΣΕ ΜΙΣΩ, ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΜΗ ΣΕ ΞΑΝΑΔΩ ΠΟΤΕ, ΜΟΥ ΕΦΑΓΕΣ ΤΗ ΖΩΗ MAIKΛ ΦΑΣΜΠΕΝΤΕΡ, ΧΩΡΙΖΟΥΜΕ!” και σλαααααμ την πόρτα πίσω σου, ε… ξεχνάς το ρέιμπαν στο σπίτι του Μιχαλάκη, καλορίζικο στην επόμενη που θα το χαρεί και το γυαλικό και το γκομενάκι.

Όσοι έχετε σχέσεις μαζί μου, φιλικές ή ΑΛΛΟΥ ΤΥΠΟΥ, (ναι, σε σένα το λέω ΤΟΜ ΧΙΝΤΛΣΤΟΟΥΝ) για ρίχτε μια ματιά στα τραπέζια, τους καναπέδες, ΣΤΑ ΚΡΕΒΑΤΙΑ ΣΑΣ, έχω αφήσει εκεί τίποτα γυαλιά; (Εσύ Τομ, ειδικά, μπορεί να βρεις και κάνα βρακί χο χο χο)

*Το μόνο γυαλί που δεν έχω χάσει ποτέ, είναι ένα ζευγάρι που πήρα κάποτε από τη λαϊκή, 10 ευρώ. Φίλε, ΕΧΩ ΚΑΝΕΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΝΑ ΤΑ ΧΑΣΩ, ΚΑΙ ΔΕΝ ΧΑΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ, έχω αρχίσει να πιστεύω πως έχουν ενσωματωμένο gps και επιστρέφουν μόνα τους σπίτι, από όπου τα παρατάω. Μα τη Μπαναγία, πα να τα πετάξω στα σκουπίδια τώρα, άμα τα ξαναβρώ σπίτι θα αρχίσω να φοβάμαι, είναι καταραμένα και έχουν επιστρέψει θυμωμένα “ΦΥΣΤΙΚΙΙΙΙΙ ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΠΕΤΑΞΕΣ, ΚΑΚΟΟΟΟΟΟ ΦΥΣΤΙΚΙ” και θα στάζουν αίμα και θα με κυνηγάνε να με σκοτώσουν, έλα εντάξει, το γ@μησα και ψόφησε, τέλος πάντων, χάνω τα γυαλιά μου συνέχεια οκ; Ένα τελευταίο καλό ζευγάρι είχα, έκατσα πάνω τους. Τι να τα πάω να μου τα φτιάξουν, θα γελάνε, ο σκελετός είναι σαν να έχει περάσει από πάνω του τεθωρακισμένο.

Κακό κωλί. Κακό.

[*Καλό το Φασμπεντεράκι, ε; Άντε, σας έφτιαξα πάλι]