ΞΕΡΩ ΠΟΣΟ ΤΟΝ ΕΧΕΙ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΣΟΥ

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on email

Δεν αντέχω το σίδερο, οκ; Είναι το μόνο πράγμα που δεν παλεύω. Ποτέ και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Τις φορές που αναγκάζομαι να σιδερώσω, το κάνω με κλάματα. Συνήθως όποιος θέλει ένα ρούχο, πιάνει κ το σιδερώνει ο ίδιος μέσα στο σπίτι, είτε άντρας, γυναίκα, παιδί, παππούς, γάτος, σκύλος ή χελώνα. Οκ πίπολ; Φυστίκι ντάζεντ άιρον κλοδς. Νοτ ενιμορ.

Κάποιες φορές όμως, μαζεύονται ΝΤΑΝΕΣ ρούχα, βουνά δυσθεώρητα. Ρούχα ασιδέρωτα, ως εκεί που βλέπει το μάτι, πηδάμε πάνω από ρούχα, πηδάμε πάνω σε ρούχα, πηδιόμαστε πάνω σε ρούχα, κοιμόμαστε πάνω σε ρούχα, ΠΑΝΤΟΥ ΡΟΥΧΑ ΡΟΥΧΑ ΡΟΥΧΑ. Μας κυνηγάνε σα ζόμπι, σαν Ερινύες, ΞΕΡΩ ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ ΠΕΡΥΣΙ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΦΥΣΤΙΚΙ, ΔΕΝ ΣΙΔΕΡΩΣΕΣ ΤΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΑ ΠΟΥ ΦΥΛΑΞΕΣ ΣΤΙΣ ΝΤΟΥΛΑΠΕΣ, booooooo 👻

Έτσι λοιπόν, που και που, επιτρέπω στον εαυτό μου, μια μικρή πολυτέλεια (καλά δε με παίρνει και για μεγαλύτερη, φτώχια καταραμένη). Παίρνω γυναίκα στο σπίτι, για σίδερο. Συνήθως μια φορά το μήνα, άντε καμιά φορά και 2η μέσα στο μήνα. Κάνα 3ωρο κάθε φορά, δεν χρειάζεται παραπάνω. Οκ μέχρι εδώ; οκ.

Άκου τώρα, τι γίνεται… Δώσε βάση.

Η μάνα μου έμεινε ορφανή από πατέρα, όταν ήταν 10 χρονών. Είχε άλλες 3 αδερφές, το πιο μικρό αβάπτιστο ακόμα. Η γιαγιά μου λοιπόν, η μάνα τους, για να επιβιώσουν 5 θηλυκά εφταμόναχα τους, έβαλε μπροστά τη σκάφη και η σκάφη πήρε φωτιά. Ξενόπλενε μερόνυχτα κι έτσι έβαλε ψωμί στο τραπέζι τους, έτσι βάλανε παπούτσια τα παιδιά της, έτσι μπήκε κατσαρόλα στη φωτιά. Λιώσανε τα χέρια της να τρίβουν ξένα ρούχα, και αν με ρωτήσεις, θα σου πω πως είμαι πιο περήφανη για την γιαγιά μου που ήταν πλύστρα παρά για τα πτυχία τα δικά μου και ότι έχω κάνει, ΣΚΑΤΑ έχω κάνει, ούτε στο μικρό της δαχτυλάκι δεν την φτάνω.

Αντίστοιχα η μάνα του άντρα μου, όταν ήρθε η ώρα να βάλει πλάτη για να χτίσουν ένα σπίτι, έπιασε δουλειά καθαρίστρια σε ξενοδοχείο. Λέω συχνά στην κόρη μου, “το βλέπεις αυτό το σπίτι; Βλέπεις τους τοίχους; Η γιαγιά σου τους έχτισε. Σκάλα σκάλα. Ποιος ξέρει πόσες χιλιάδες σκαλοπάτια έτριψε, για να χτιστεί ένα δωμάτιο, να μπει ένα παράθυρο, να κρεμαστεί ένα φωτιστικό σ΄’ενα ταβάνι… Άμα χρειαστεί και εγώ θα το κάνω. Άμα χρειαστεί, ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΕΣΥ”

Κάπως έτσι λοιπόν, κάθε φορά που μπαίνει γυναίκα στο σπίτι μου για δουλειά, σκοτώνομαι να φέρομαι σαν άνθρωπος. Βλέπω σε αυτές, μέλη της οικογένειας μου.

Έχω την τάση, να επιδιώκω να γινόμαστε φίλες. Να τα λέμε όσο δουλεύουν, να φτιάχνω καφέ, να τις σταματάω για διάλειμμα να ξεκουράζονται, απαιτήσεις ούτως ή άλλως πολλές δεν έχω. “Πάτα τα εκεί λίγο τα ρούχα, μην τα πολυβασανίζεις”. Παζάρια σε τιμή δεν έκανα ποτέ, ούτε δίνω ποτέ ακριβώς τα λεφτά που είναι να πάρει η γυναίκα, πάντα στρογγυλεύω προς τα πάνω. Δεν συζητάω καν, για τις ώρες που κανονίζω να έρθουν. “Όποτε σε βολεύει εσένα, εγώ σπίτι μου είμαι”.

Ε ρε φίλε. Γκαντεμιά!

Θα σας πω για τις 3 τελευταίες γυναίκες, τις πιο πρόσφατες.

1η. Έκαιγε συστηματικά τα ρούχα. Δεν είχε αφήσει κουμπί και φερμουάρ να μην τα λιώσει. Όσες ώρες σιδέρωνε, τόσες είχε κολλημένο το κινητό στο αυτί. Δεν της είπα ποτέ τίποτα, δεν μου είπε ποτέ ότι έκαψε κάτι και έτσι εξελιχθηκε η σχέση μας μέχρι που που είπε ο άντρας μου πως δεν του έχει μείνει πουκάμισο για πουκάμισο με κουμπί, και με κυνηγούσε να μου σιδερώσει τη μούρη, ‘ΕΣΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥ ΦΤΑΙΣ!!!’.

2η γυναίκα. Μία φορά μονάχα, ήρθε. Σε αυτή τη μία φορά, έμαθα ότι η κόρη της γειτόνισσας έχασε την παρθενιά της προχτές, ο γιος της άλλης γειτόνισσας “μάλλον έχει πολύ μεγάλο ξες, ‘εργαλείο’ χα χα δεν πειράζει που στο λέω εγώ τώρα ε, γυναίκες είμαστε – να σου πω πως το κατάλαβα από το σώβρακο, όλα ειναι ξεχειλωμένα λίγο ΕΚΕΙ, κάνουν εξόγκωμα, αριστερά το βάζει το παπάρρρ, χα χα χα, θα σου φέρω ένα την άλλη φορά να σου δείξω κυρά τέτοια μου χα χα χα γυναίκες είμαστε τώρα εμείς, λέμε καμιά φορά τέτοια ε” – όπου ο συγκεκριμένος γιος της συγκεκριμένης γειτόνισσας, είναι γιατρός στην περιοχή, πνευμονολόγος, είχα πάει τον χειμώνα που μας πέρασε επειδή έβηχα πολύ, μου λέει “φύσα εδώ” για να μετρήσει την αναπνοή μου, – μη σας πω ΠΟΥ κοίταζα εκείνη την ώρα, ‘ΟΧΙ ΕΚΕΙ, ΔΕΝ ΘΑ ΦΥΣΗΞΕΙΣ ΑΥΤΟ’ μου λέει, “σπιρομέτρηση θέλω να σου κάνω, το επιστόμιο φύσα, εκεί που κοιτάς θα φυσήξεις μόνο αν δεν έχεις να μου πληρώσεις επίσκεψη” (νταξ ΟΧΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΟΚ;;;; έλεος! Δεν είπε τέτοιο πράγμα!! **ίσως το σκέφτηκε όμως 🥳)
Εννοείται πως δεν συνέχισα με την συγκεκριμένη γυναίκα, δεν θέλω να μάθει όλη η νοτιοανατολική Αττική, ΑΚΡΙΒΩΣ ΠΟΣΟ ΤΟΝ ΕΧΕΙ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΑΝ ΤΟΝ ΤΑΚΤΟΠΟΙΕΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ή ΔΕΞΙΑ, ΕΝΤΑΞΕΙ;;;;

3η. Κάθε φορά με έστηνε, κάθε φορά με έκλεινε μέσα και δεν ερχόταν, για κάθε μία φορά που ήρθε, με είχε στήσει άλλες 5 πιο πριν. Δεν ειδοποιούσε, περίμενα εγώ σαν τον μ@λάκα. Τελευταία φορά, την προπλήρωσα και για την επόμενη φορά που θα ερχόταν. ΤΗΝ ΕΙΔΑΤΕ ΕΣΕΙΣ;;;
Όχι;; Ούτε εγώ. Ε, νταξ μετά την 287η φορά που δεν εμφανίστηκε ενώ είχε πει ότι θα έρθει, αποφάσισα πως χαλάλι της τα χρήματα, δεν ήταν και κάνα τρελό ποσό, ας πιει στην υγειά του μλκ έναν, δυο, τρεις καφέδες – κ ας πάει στην ευχή της Παναγίας, προφανώς και εκείνη μισούσε το σίδερο τόσο όσο εγώ, βέβαια εκείνης ήταν το επάγγελμα της, ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΠΑΙΔΙΑ, ΕΜΕΙΣ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΛΑ. Νεεεεεεεεεεεεξτ!

Χτες ήρθε πρώτη φορά καινούργια γυναίκα για σίδερο. Έμεινε 3 ώρες, λέω αυτή τη φορά “ΟΧΙ ΦΥΣΤΙΚΙ, ΘΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ ΤΥΠΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, ΔΕΝ ΘΑ ΠΙΑΣΕΙΣ ΚΟΛΛΗΤΗΛΙΚΙΑ ΠΑΛΙ, ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤE ΦΙΛΕΣ, ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΨΥΧΡΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΟΛΛΑ ΠΟΛΛΑ”, τελικά έφυγε με παραπάνω χρήματα από όσα ήταν να πάρει, το μισό μου σπίτι σε δώρα (ότι μου έλεγε “ωραίο είναι αυτό” της το τύλιγα και της έβαζα σε σακούλα να το πάρει) και νταξ κανονίσαμε θα της βαφτίσω κ το εγγόνι, όταν γεννήσει η νύφη της, έχω λίγο χρόνο ακόμα, 2α λυκείου πάει ο γιος της, δεν έχει ούτε γκομενάκι ακόμα, ΕΣΕΙΣ ΤΙ ΝΕΑ ΠΑΙΔΙΑ; ΟΛΑ ΚΑΛΑ;

*Στεγνωτήριο πρέπει να πάρω, μόνο έτσι θα σωθώ aπό το σιδέρωμα, εκεί ήθελα να καταλήξω τόση ώρα.