Παιδάκι στον ήλιο

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on email

Λοιπόν νομίζω πως ανέκαθεν μου τη βάραγε στα νεύρα το καλοκαίρι. Παιδιόθεν, με στέλνανε πακέτο οι δικοί μου στο νησί και έμεναν εκείνοι πίσω να χαρούν τον έρωτα τους (με ξεχωριστούς παρτενέρ ο καθένας έχω την εντύπωση κρίνοντας από την εξέλιξη των καταστάσεων 😕 )

Τες πα, στο νησί έπηζα. Είχα μόνο μια φίλη, τη Μαριάννα (που οκ, για μένα δεν είναι ανάμνηση καλοκαιριού, είναι το καλοκαίρι το ίδιο, καλή σου ώρα ρε Μαριαννάκο) εκτός λοιπόν από το κοριτσάκι αυτό, δεν είχα κανέναν άλλο, εκτός από υπεραιωνόβιες θείες που με κυνηγούσαν με τον γνωστό ΚΕΦΤΕ ΝΕΜΕΣΙΣ, “μισή σ’εχει αφήσει η μάνα σου στην Αθήνα, εδώ θα τρως, να το κατέεις” και μου κάνανε κεφαλοκλείδωμα και με μπουκώνανε με το ζόρι, σα χήνα, για να μου πάρουνε το συκώτι να το κάνουν φουά γκρα. Γυρνούσα Αθήνα, ασυνόδευτο αεροπορικώς, έρχονταν οι γονείς μου να με πάρουν από το αεροδρόμιο τους κοιτούσα, με κοιτούσαν, τους χαμογελούσα, μου χαμογελούσαν και έκαναν να πάρουν άλλο παιδάκι, δε με αναγνώριζαν. (Βασικά ΕΛΠΙΖΩ να μην με αναγνώριζαν, όχι να έκαναν το κορόιδο για να μην με πάρουν πίσω σπίτι, μαζί τους!)

Άσε που τότε, δεκαετία 80, δεν υπήρχαν τρύπες του όζοντος και οδηγίες να μη καθόμαστε στους ήλιους και άλλα τέτοια φλώρικα. Με πετάγανε χύμα σε μια παραλία ντάλα μεσημέρι, όλες οι θειάδες με τα τσεμπέρια κάτω από την ομπρέλα, εγώ να ξεροτηγανίζομαι “κολύμπα, κολύμπα, μη βγαίνεις!!”, έκανα να βγω και μου πετούσαν τσόκαρο στο κεφάλι, για να ξαναμπώ μέσα στο νερό – ρε φίλε ούτε κουκουές το 67 να ήμουν, στα παράλια της Μακρονήσου, έβγαινα κλαίγοντας, τσιτσίριζαν οι πατούσες μου στην καυτή άμμο, “όόόόόόόόχι, εκεί να σε δει ο ήλιος!!!” πάθαινε αφυδάτωση μέχρι και η σπλήνα μου.

Να είσαι λέει μαυροτσούκαλο εκ γενετής, φεύγεις από Αθήνα για το νησί αδύνατη και μελαχρινή, τύπου Rihanna (στο ασχημότερο, σκάστε) και γυρνάς 2μιση μήνες μετά σαν τον Λούις Άμστρονγκ ρε μλκ, τρομπετίστας με μάγουλα σαν ελικοδρόμιο:

I see trees of green, red roses too

I see them bloom for me and you

And I think to myself what a wonderful world

Πήγαινα σχολείο το Σεπτέμβρη και μου έλεγε η δασκάλα “χάου ντου γιου ντου, γιου λάικ άουρ κάντρυ, γιου καμ φρομ Εθιόπια; Τσιλντρεν σέυ ΓΟΥΕΛΚΑΜ του δε μπλάκμαν, λετς σινγκ τουγκέδερ, γουί αρ δε γουόόόόόοόόόρλντ, γουί αρ δε τσίλντρεν… ” :/

Που θέλω να καταλήξω, μην αφήνετε τα παιδιά σας να ξερογκαργκανιάζονται στον ήλιο, μεγαλώνουν και σας κάνουν κείμενο μετά, να μάθετε!

*Το παιδάκι στη φωτό, είναι ένα τυχαίο παιδάκι, που το άφησαν να ξεροψηθεί αρχές δεκαετίας του ’80, στον Καλαθά, στα Χανιά. Δείτε τσαντίλα ρε φίλε… Ποια μου θυμίζει, ποια μου θυμίζει!