Χαλβάς Φαρσάλων

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on email

Είμαι οξύθυμη. Είναι αλήθεια. Δεν το περηφανεύομαι, δεν το θεωρώ αρετή! Οι κοντινοί μου άνθρωποι το γνωρίζουν, με δέχονται μ’ αυτό μου το κουσούρι, σε ανταπόδοση εγώ, επειδή με ανέχονται, θεωρώ σωστό να προσπαθώ να το ελέγξω. Μα δεν είναι εύκολο. Σας το λέω μπέσα. Δεν είναι εύκολο, καθόλου. Το μυαλό παίρνει φωτιά, θυμώνω και όποιον πάρει ο χάρος, ποτέ μου δεν έκανα πίσω σε καβγά, πάντα έπεφτα με τα μούτρα, ΟΣΕΣ ΦΑΜΕ ΚΙ ΟΣΕΣ ΡΙΞΟΥΜΕ. That’s just how I am. ΞΥΛΟ;;; ΞΥΛΟ!

3 μέρες τώρα, έχω ένα σημάδι στο πάνω χείλος, οι άνθρωποι με κοιτάνε και συμπεραίνουν πως έφαγα μπουκέτο στο στόμα. Δεν τους διαψεύδω, αλλά έχω ύφος “ο άλλος να δεις πόσες έφαγε, εγώ καλά είμαι!”

Προχτές έφερε σπίτι ο άντρας μου χαλβά Φαρσάλων. Του αρέσει. Ο χαλβάς Φαρσάλων είναι από τα λίγα γλυκά που δεν τρώω. (Μαζί με εκλέρ, σου και καρυδόπιτα.*Τα αναφέρω γιατί ποτέ δε ξέρεις, τόσα κουλά μηνύματα μου στέλνετε ίνμποξ, ΕΝΑΣ ΔΕ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙ ΝΑ ΜΟΥ ΣΤΕΙΛΕΙ ΚΑΝΑ ΓΛΥΚΟ ΤΗΣ ΠΡΟΚΟΠΗΣ;;; ΕΝΑΣ ΡΕ ΚΙ ΑΣ ΠΕΘΑΝΩ! – ε, μη μου στείλετε λάθος γλυκό, κρίμα είναι). Οι άλλοι χαλβάδες δε με χαλάνε, μόνο Φαρσάλων δε τρώω.

Έφερε λοιπόν χαλβά Φαρσάλων. Και εναποθέτει το κουτί, έτσι ανερυθρίαστα, πάνω στο τραπέζι της κουζίνας. Απροκάλυπτα. Και φεύγει να πα να κάνει μπάνιο, ξέρωγω.

Ήταν βράδυ. Και με είχε πιάσει ρε φίλε, μία υπογλυκαιμία ΑΛΛΟ ΠΡΑΜΑ! Τη μερέντα μου την είχαν κρύψει, δε ξέρω που ήταν, είχα ξηλώσει μέχρι και τα πλακάκια στο μπάνιο, άφαντη. Τι να κάνω, ανοίγω το κουτί στο τραπέζι της κουζίνας,  ξενέρωσα τη ζωή μου που είδα το χαλβά!

Η κατάσταση της υγείας μου όμως, (είπαμε, υπογλυκαιμία) ήταν τέτοια που δε μου άφηνε άλλη επιλογή. Θα έκανα την καρδιά μου πέτρα και την ανάγκη μου φιλότιμο και θα έτρωγα από αυτό το γλοιώδες πράμα. Παίρνω ένα μικρό πηρουνάκι και κόβω ένα κομμάτι και το τρώω, νταξ φρίκη, δε μ’ αρέσει καθόλου ρε φίλε, καλύτερα να πέσω να πεθάνω σ’έναν χαλβά επάνω, αίσχος ήταν! Γιακ γιακ και ίου! Καταπίνω την αηδία και κάνω να κλείσω το κουτί.

Και τότε…

Βλέπω ένα αμυγδαλάκι, καραμελωμένο, λαχταριστό, ξεκομμένο από τον χαλβά, σε μια γωνία του κουτιού, μόνο του! Δεν έφταιγε εκείνο, που βρέθηκε να κάνει παρέα με την αηδία, την ίδια! ΩΩΩΩΩ αγαπώ τα αμυγδαλάκια και θέλησα να του προσφέρω μια ζεστή γωνίτσα στην κοιλίτσα μου, να μην είναι μόνο του και κρυώνει! Το καρφώνω με το πηρουνάκι μου, του ψιθυρίζω “welcome to the other side” και πάω να το βάλω στ στόμα μου και ΕΚΕΙΝΗ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΗΝ ΩΡΑ…  ΑΚΟΥΩ ΒΗΜΑΤΑ ΣΤΗ ΣΚΑΛΑ, ΜΑΣ ΠΙΑΣΑΝΕ ΩΩΩΩΩΩ ΡΕ ΜΠΟΥΣΤΗΜ, ABANDON SHIP – ABANDON SHIP, κλείνω βιαστικά το κουτί και κάνω να φάω στα γρήγορα το αμυγδαλάκι και να σκουπίσω το στόμα μου…

και καρφώνω με δύναμη το πηρουνάκι στο άνω χείλος.

Δάκρυα κύλησαν από τα μάτια μου.

– Τι έπαθες παιδί μου;; ΓΙΑΤΙ ΚΛΑΙΣ, ΤΙ ΕΓΙΝΕ, ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;; ΤΟ ΠΑΙΔΙ;; ΤΟ ΣΚΥΛΙ; ΤΟ ΓΑΤ… όχι στα παπάρια μου ο γάτος, δικός σου είναι.. ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ, ΓΙΑΤΙ ΚΛΑΙΣ;;;

– Να εδώ κάτι θυμήθηκα..

– Τι;; Μίλα μου!!! Τι θυμήθηκες;;;

– Που όταν ήμουν μικρή δε με παίζανε τα άλλα παιδάκια και με λέγανε ο Γουίλι ο μαύρος θερμαστής από το Τζιμπουτί, επειδή ήμουν μαυροτσούκαλο… μπου χου χου χουυυυ

– Σώπα βρε αγάπη μου, έλα βρε κουκλάρα μου τι πας κ θυμάσαι τώρα, έλα εγώ που σ’ αγαπώ, έλα μη κλαις Γιάννη!

– Γιάννη;;;

– Αντετοκούνμπο ♥

– …

Τες πα, 3 μέρες τώρα έχω πρησμένο άνω χείλος. Από τον χαλβά Φαρσάλων. Αλλά στους ξένους θα λέμε πως έμπλεξα σε καβγά. Είμαστε οξύθυμοι εμείς που στις φλέβες μας κυλάει νέγρικο αίμα.  Το νου σας.